Starożytni Rzymianie uważali krokusy za kwiat bogini porannego świtu, Aurory. Znana była już ludziom w starożytnej Asyro-Babilonii, w Indiach i Egipcie kilka tysiącleci przed naszą erą, gdzie stosowano ją jako roślinę barwiącą, leczniczą i dekoracyjną oraz jako przyprawę do potraw.
Nazwa rodzaju Crocus (krokus) jest starożytna greka, używana w starożytności.
Sadzi się je we wrześniu - listopadzie lub w lipcu dla kwitnących jesienią.
Krokus rozmnaża się przez bulwy, które co roku na początku lata, po przekwitnięciu i wyschnięciu części nadziemnych, są usuwane z gleby i suszone w zacienionym, suchym i przewiewnym miejscu.
Następnie powstałe małe cebulki rozrodcze oddziela się od dużych.
Duże sadzi się jesienią w odstępach 5-8 cm na tymczasowych rabatach.
Krokus wymaga gleb lekkich, piaszczystych i stanowisk nasłonecznionych.
